మెర్సీ పరిశుద్ధ పరిణయం

"విక్టర్ అను నీవు; మెర్సీ అను ఈ స్త్రీ ని; వివాహము చేసుకొనుటకు దేవుని యెదుట సమ్మతించుచున్నావా?”

“సమ్మతించుచున్నాను!”

“మెర్సీ అను నీవు; విక్టర్ అను ఈ పురుషుని; నీ భర్తగా స్వీకరించి, దేవుని నిర్ణయము చొప్పున పరిశుద్ధ గృహస్థ మార్గమందు జీవించెదవా?”

“......”

“జీవించెదవా?”

“జీవిం...చెదను”

పాస్టర్ గారు వరుడు విక్టర్ చేతికి పవిత్ర మంగళ సూత్రాన్ని అందించి మూడు ముళ్ళు వేయిస్తూ పెళ్లి ప్రమాణాలు చెప్పిస్తున్నారు...

“విక్టర్ అను నేను, మెర్సీ అను నిన్ను ఇది మొదలుకొని మన జీవితాంతము వరకు, దేవుని పరిశుద్ధ నిర్ణయం చొప్పున మేలుకైననూ, కీడుకైననూ, కలిమికైననూ, లేమికైననూ, ఆరోగ్యమందును, అనారోగ్యమందునూ, నిన్ను ప్రేమించి, సంరక్షించుటకై, నా భార్యగా చేసుకొనుచున్నాను.”

చర్చి గంటలు నవ దంపతులను దీవిస్తూ లయాత్మకంగా మొగుతున్నాయి...

సంఘస్తులందరూ లేచి నిలబడి వధూవరులను ఆశీర్వదిస్తూ పెళ్లి పాట అయిన ఆంధ్ర క్రైస్తవ కీర్తన ఆలపిస్తున్నారు...

“మంగళమే యేసునకు...మనుజావాతారునకు...మనుజావాతారునకు శృంగారా...ప్రభువునకూ...శృంగారా ప్రభువునకూ...క్షేమాధిపతికి మంగళమే...”

***              ***              ***              ***   

కొన్ని వారాల క్రితం ఓ ఆదివారాన...

‘శిలువ బెల్టు’ పాస్టర్ గా పేరు పొందిన కృపానందం గారు వాక్యం మొదలుపెట్టారు. ఆయన పెద్ద పొట్ట కింద కనీ కనబడకుండా దాక్కున్న బెల్టు బకెల్ మీద ఉండే శిలువ బొమ్మే ఆయన ఆహార్యంలోని ప్రత్యేకార్షణ! అందరూ ఆయన్ని  ‘శిలువ బెల్టు పాస్టర్ గారు’ అని పిలవడం అలవాటు చేస్కోడంతో ఆయన అసలు పేరు మరుగున పడింది!

ఆయన ఇంటి మేడ మీద టెంట్ వేసి, దాన్నే ప్రార్ధనా మందిరంగా మలిచి దైవసేవ చేస్తున్నారు. అక్కడికి వచ్చేవారంతా పేద క్రైస్తవులు, దిగువ మధ్య తరగతి కుటుంబీకులు. ముందు వరుసలో సంఘ పెద్దలు, తరువాత వయో వృద్ధులు, వారి వెనుక మధ్య వయస్కులు, ఆఖరిగా యౌవనస్తులు కూర్చుంటారు. స్త్రీలు ఎడమ వైపు, పురుషులు కుడి వైపున కూర్చుని మొత్తంగా పాతిక మందికి మించని సంఘం అది!

మైకు కూడా అవసరం లేని మందిరంలో శిలువ బెల్టు పాస్టర్ గారు గట్టిగా

“మూడవ కీర్తన, ఏడవ వచనము చూసినట్లైతే...” అని అలా అన్నారో లేదో ఇలా సంఘస్తులందరూ గబగబా బైబిలు పేజీలు తిరగేయడం మొదలు పెట్టేశారు. పాస్టర్ గారికంటే ముందే ఆ వాక్యాన్ని అందుకోడం ప్రతి ఒక్కరికీ ఓ గెలుపు! గర్వం! పోటాపోటిగా అధ్యాయాలూ, వచనాలు వెతుకుతున్నారు...ఆఖరిలో కూర్చున్న విక్టర్ అందరినీ ఓడించి వాక్యం పెద్దగా చదవడం మొదలుపెట్టాడు.

“యెహోవా, లెమ్ము, నా దేవా నన్ను రక్షింపుము నా శత్రువులందరిని దవడ యెముక మీద కొట్టు వాడవు నీవే, దుష్టుల పళ్ళు విరుగగొట్టు వాడవు నీవే”

సాధారణంగా మధ్యవయసులో ఉన్న ఆడవాళ్ళు ఎక్కువగా ఈ ‘పోటీ’లో పాల్గొనడం, గెలవడం జరుగుతుంటుంది. కానీ వయసులో ఉన్న విక్టర్ అందరిముందూ సిగ్గుపడకుండా చదివాడంటే...ఎవరి మెప్పు కోసమో అయ్యుంటుందన్న మాట!! 

అందరూ ఏక కంఠంతో “హలే...లూయ!” అని అరిచిన వెంటనే శిలువ బెల్టు పాస్టర్ గారు ప్రసంగం మొదలు పెట్టారు.

విక్టర్ విజయ గర్వంతో రెండడుగుల దూరంలో కూర్చున్న మెర్సీ ని చూశాడు!

బక్క పలుచని శరీరం...లోతు కళ్ళు, సన్నని పెదవులు, రింగుల జుట్టు, బోసి మెడ, పుల్లల్లాంటి చేతుల్లో బైబిలు పట్టుకుని, భుజాల పై నుంచి తల మీదుగా తెల్లని చున్నీతో ముసుగు వేసుకుని, వంచిన తలతో పాస్టర్ గారి ప్రసంగం వింటూ ముఖ్యమైన బైబిలు వాక్యాల కింద ఎర్ర సిరాతో గీతలు గీస్తోంది.   

విక్టర్ కి ఆమె ముఖం సరిగ్గా కనబడడం లేదు. సంవత్సరం కిందట ఆమెను ఈ చర్చిలో చూసింది మొదలు ఒక్క ఆదివారం కూడా వదలకుండా వెళుతూనే ఉన్నాడు. ఎంత మాట్లాడాలని ప్రయత్నించినా మాట్లాడదు. మెర్సీ కి తల్లి దండ్రులు లేరు. అమ్మమ్మే పెంచుతోంది. ఎన్నో కష్టాలు పడుతూ డిగ్రీ చదువుతోంది మెర్సీ. విక్టర్ ఓ చిరుద్యోగి.

మెర్సీ ఆమె ముసుగులోంచి రహస్యంగా విక్టర్ ని చూసింది! చూపుల వరకే! ఏమీ మాట్లాడదు. పక్కన కూర్చున్న ఆమె అమ్మమ్మ సగం నిద్రపోతూ సగం వింటూ గుర్తొచ్చినప్పుడు ‘హలేలూయ!’ ‘యేసు రక్తం జయం!’ అంటూ గాల్లోకి చేతులు లేపుతూంటుంది!

విక్టర్ కి కోపం, దూకుడు ఎక్కువ! మెర్సీ తనని చూసి కూడా ఎందుకు మాట్లాడదో తేల్చుకోడానికి చిన్న కాగితం ముక్కలో ‘అందరికంటే ముందు నేనే వాక్యం చదివాను చూశావా! నాతో ఎపుడు మాట్లాడతావు?’ అని రాసి ఆమె బైబిల్ మీదకి విసిరాడు! అది విక్టర్ నుంచే వచ్చిందని ఆమెకు తెలుసు!

ఆ కాగితం మడతలు విప్పి చదివింది. వెంటనే అదే కాగితం మీద బదులు రాసి అతని దగ్గరలో విసిరింది మెర్సీ. ఈ తతంగమంతా ప్రసంగిస్తున్న శిలువ బెల్టు పాస్టర్ గారితో సహా నలుగురైదుగురు పెద్దలు గమనిస్తూనే ఉన్నారు!

విక్టర్ ఆమె రాసిన బదులు చదివి ముఖం మాడ్చుకున్నాడు!

‘స్మార్ట్ ఫోన్ లో ఉన్న బైబిల్ అప్లికేషన్ లో క్షణం కూడా పట్టదు ఏ గ్రంధం తీయడానికైనా! అందరిలా బైబిల్ పేజీలు  తిప్పి, వెతికి, అప్పుడు చూపించు నీ గర్వం! అయినా నువ్వు చదివిన వాక్యం నీ గురించేగా!’ అని రాసింది.

వీరి కోపతాపాల మధ్య ఆరాధన ముగింపుకొచ్చింది.

“ఆశీర్వాదంబుల్మామీద...వర్షింప జేయు మీశ...ఆశతో నమ్మియున్నాము నీ సత్య వాగ్దత్తము...” ముగింపు గీతం పాడుతూ కానుకలు, దశమ భాగాలు సమర్పిస్తున్నారు సంఘస్తులు. దాదాపు పాతిక మంది పాడుతున్నా ఒక్క స్వరంగానే వినబడుతోంది!

                             ***              ***              ***              ***  

అదే రోజు సాయంకాలం అదే గుళ్ళో యౌవనస్తుల కూటానికి విక్టర్ అందరి కంటే ముందొచ్చి కూర్చున్నాడు. నిస్సందేహంగా మెర్సీ కోసమే! కొద్ది నిమిషాలకి మెర్సీ తన స్నేహితులతో వచ్చింది. సాధారణంగా పాస్టర్ గారు కూటాలకి కాస్త ఆలస్యంగా వస్తారు.

“మెర్సీ! నా ప్రేమ సంగతి ఏం చేశావు? ఎన్ని రోజులు నీ వెంట పడాలి?”

“దేవుని సన్నిధిలో ఇలాంటి మాటలు మాట్లాడడానికి సిగ్గులేదు?”

విక్టర్ కి వెర్రి కోపం వచ్చింది.

“బయటకి రమ్మంటే వస్తావా? వారంలో ఈ ఒక్కరోజే నిన్ను కలిసేది! ఇంకెక్కడ మాట్లాడమంటావ్? నీ కోసం ఏం సాహసాలు చేయాలి? శిలువేసుకోవాలా?”

మెర్సీకి విక్టర్ ధోరణి బొత్తిగా నచ్చదు. మాటలు కటువు! ఏ మాత్రం నెమ్మదిలేని మనిషి, నోటికెంతొస్తే అంతా అనేస్తాడు! ‘తనకు తల్లిదండ్రులుంటే ఇలా వెంటపడి వేధించే వాడా?’ అని లోలోపల మధనపడుతుంటుంది. మెర్సీకి దేవుడి మీద, చదువు మీద తప్ప దేని మీదా ధ్యాస లేదు. విక్టర్ మీద అసలే లేదు! అతని ముక్కు సూటి మాటలకీ కోపిష్టి చేష్టలకీ ఏ అమ్మాయీ అతని మీద ఆసక్తే చూపదు! అలాంటిది మెర్సీకి అతని పక్కన నిలబడ్డానికే అనిష్టం!

విక్టర్ కోపంగా ఫోన్ నేలకేసి కొట్టి బయటకు వెళ్లిపోయాడు! మెర్సీ భయపడిపోయి, వెంటనే మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని అతని క్షేమం కోసం, తన రక్షణ కోసం కన్నీటి ప్రార్ధన చేసింది.

                              ***             ***              ***              ***  

మరుసటి ఆదివారం...

గుళ్ళో ఆరాధన ప్రార్ధనతో ప్రారంభిస్తున్నారు శిలువ బెల్టు పాస్టర్ గారు. స్త్రీలంతా తమ కొంగులతో ముసుగు వేసుకుని, పురుషులంతా తలలు వంచుకుని, కళ్ళు మూసుకుని ప్రార్ధనకి సిద్ధపడ్డారు. ఎప్పుడూ ముందొచ్చే విక్టర్ ఆ వేళ ఇంకా రాలేదు! మెర్సీ తనకు తెలియకుండానే ఆ విషయాన్ని గ్రహించింది! ‘కోపంలో చేసుకోరానిదేది చేసుకోలేదు కదా!!’ అన్న సందేహమూ వచ్చింది!

కళ్ళు మూసుకుని తలవంచి ప్రార్ధిస్తున్న మెర్సీ భుజం పై వెనుక నుంచి ఓ చెయ్యి పడింది. చటుక్కున ఆమె కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. కచ్చితంగా విక్టరే ఇలాంటి అమర్యాద పనులు చేస్తాడనుకుంటూ తిరిగి చూసింది.

ఊహించని ఆ మొహాన్ని చూసి కంగారుపడి ‘ఏంటి?’ అని అడిగింది మెల్లగా. అతను మెర్సీ చదువుకునే కళాశాలలో పని చేసే అటెండర్! బయటకి రమ్మని సైగ చేసి అతనూ బయటకి నడిచాడు. మెర్సీ అతడి వెంట నడిచింది. అందరూ ప్రార్ధనలో నిమగ్నమయ్యున్నారు. ఎప్పట్లాగే మెర్సీ అమ్మమ్మ సగం నిద్ర, సగం ప్రార్ధనలో మునిగుంది.

సంఖ్యాకాండములో బిలాములాంటి అటెండర్ కి కాలేజీలో అంత మంచి పేరు లేదు. విద్యార్ధుల దగ్గర లంచాలు తీసుంటాడనీ, ఆడపిల్లల్ని ఏడిపిస్తాడని ప్రిన్సిపల్ కి ఎన్నో ఫిర్యాదులు వెళ్ళాయి అతని మీద. కానీ హఠాత్తుగా అతను చర్చికి రావడమేంటో మెర్సీ కి అంతుబట్టడంలేదు.

“అమ్మా మెర్సీ! మీ సురేఖ మేడంగారు నిన్ను అర్జెంటుగా తీసుకురమ్మన్నారు. కారు కూడా పంపారు. రామ్మా వెళదాo!” హడావుడిగా చెమటలు కక్కుతూ చెప్పాడు అటెండర్.

మెర్సీ అయోమయంగా అతని వైపూ వీధిలో ఎదురుగా ఉన్న కారు వైపూ చూసింది. చర్చికి వచ్చే వారు మెర్సీని పలకరిస్తూ “ప్రైస్ ద లార్డ్” చెప్తున్నారు.

“అదేంటి? ఇప్పుడు రమ్మనడమేంటి? మేడం గారికేమైంది??” కంగారుగా భయంగా అంది మెర్సీ.

మెర్సీకి సురేఖ మేడమ్ అంటే ఎంతో మక్కువ. ఆమె కూడా మెర్సీ కి ఎన్నో రకాలుగా సహాయపడుతూ ఉంటుంది. అలాంటి సురేఖ గారు ఆపదలో ఉన్నట్టూ ఆ మాటా ఈ మాటా చెబుతూ మెర్సీ ని కారు వద్దకు తీసుకువెళ్ళే ప్రయత్నం చేశాడు. అది ఫలించింది! కారు దగ్గరకు వెళ్ళగానే అద్దాల్లోంచి ఇద్దరు కొత్త వ్యక్తులను చూసి హడలిపోయి అరిచేలోపే ఆమెను అటెండర్ వెనుక నుంచీ కార్లోకి తోసి అతనూ ఎక్కాడు. క్షణం ఆలస్యం చెయ్యకుండా కారు కదిలింది...

యేసు రెండవ రాకడప్పుడు దొంగ వలె వస్తాడని, తెగుళ్ళుoటాయని కొన్ని సూచనలున్నాయి...కానీ ఈ నీతి మాలిన పనులకు పాల్పడే వాళ్లు ఎప్పుడు వస్తారో ఎవరికి తెలుసు?   

శత్రువులు సియోనులోని కన్యకలను చెరిపినట్టు...

తామారను అమ్నోను బలాత్కారం చేసినట్టు...

కారెక్కిన మెర్సీ ని అరక్షణంలో వివస్త్రను చేశారు ఆ ముగ్గరు రాక్షసులు! ఆమె అరుపులు వినబడకుండా ముందే కిటికీ అద్దాలన్నీ మూసేశారు. ఆమెకు ఏం జరుగుతోందో తెలిసే లోపు అతి జుగుప్సగా ఆమె నోట్లో నోరుపెట్టి జుర్రాడు ఒకడు. ఆమె మర్మాంగాన్ని చీల్చి సుఖపడుతున్నాడు అటెండర్! మరొకడు కసిగా ఆమె శరీరాన్ని కొరుకుతూ రక్తం తాగుతున్నాడు! ఆమె సిగ్గు మెల్లగా చచ్చిపోతోంది...ఒక్కొక్కరూ అమెలోకి దూసుకుపోయే కొద్దీ ఒళ్ళు మొద్దుబారిపోతోంది! ఆమె మనసు శూన్యమవుతోంది. వాళ్ళు తాకుతుంటే తన ఒంటి నిండా యెహోవా దేవుడు ఫరో మీద కురిపించిన కప్పల వర్షం పడుతున్నoత అసహ్యంగా ఉంది!! మెర్సీ ఆలోచనలు మరణిస్తున్నాయి...అంతరంగం నిశ్శబ్దమౌతోంది. శరీర బాధంతా కన్నీరుగా కారుతోంది...

కారు తిరుగుతూనే ఉంది...ఎటు పోతుందో ఆమెకు తెలీదు. డ్రైవర్ తన వెనుక జరిగేది సర్వ సాధారణమైన సంగతిలా తనకేం పట్టనట్టు హుందాగా తన పని తను చేసుకుపోతున్నాడు. ఆ నీచులు ఎంతో దుర్మార్గంగా చెరచిన మెర్సీ నగ్న శరీరాన్ని చూసి కౄరంగా నవ్వుకుంటున్నారు.

యెహోవా నామమున ఎలీషా తనని అపహాస్యం చేసిన బాలురుని శపించిన వెంటనే అడవిలోంచి రెండు ఆడ ఎలుగుబంట్లు వచ్చి నలభైరెండు మంది బాలురను చీల్చినట్టుగా తనను ఈ మనుషుల నుండి రక్షించడానికి ఏ మృగమైనా వస్తే బాగుండని దేవునికి మొర పెట్టుకుంటోంది మెర్సీ. 

వాళ్లు పెట్టే బాధను భరించలేక మెల్లగా ఆమెకి స్పృహ తప్పుతోంది. అది గమనించిన అటెండర్ జేబులోంచి అగ్గిపెట్టి తీసి ఓ పుల్ల వెలిగించి మెర్సీ మానాన్ని భగ్గుమనిపించాడు!!

“యేసయ్యా...!!!” కర్ణ కఠోరంగా అరించింది మెర్సీ.

ఆమె ఆర్తనాదానికి ఉలిక్కిపడి సడెన్ బ్రేక్ వేశాడు డ్రైవర్! వెంటనే అటెండర్ ఆమె నగ్న దేహాన్ని బయటకీడ్చి రోడ్డు మీద పడేశాడు!

కారు కులాసాగా ముందుకి కదిలిపోయింది.

నగర శివార్లు! మెర్సీ ఒంటి మీద నెత్తుటి గాయాలు తప్ప మరేమీ లేవు!! కొన ఊపిరితో కొట్టు మిట్టాడుతోంది. మెల్లగా ఆమె ప్రాణం శరీరాన్ని విడిచి దూరంగా పోతున్నట్టుగా అనిపిస్తోంది మెర్సీకీ...

                   ***              ***              ***              ***  

విక్టర్ స్పర్శకి అతి కష్టం మీద కళ్ళు తెరిచింది మెర్సీ! చుట్టూ డాక్టర్లు, నర్సులు, ఇద్దరు పోలీసులు, రోదిస్తూ ఓ మూల కూర్చున్న అమ్మమ్మ ఆమె పక్కనే సురేఖా మేడం కనిపించారు. ఆసుపత్రిలో ఉందని అర్ధమయ్యింది మెర్సీకి. ఎన్ని రోజులు స్పృహ లేకుండా పడుందో తెలీదు. డాక్టర్ల సైతం కంటతడి పెట్టిన ఉదంతమది! స్థానికులు మెర్సీని ఆసుపత్రికి తీసుకురాగానే అత్యంత దయనీయ పరిస్థితిలో ఉన్న ఆమె శరీరాన్ని చూసి వైద్యులు వాళ్ల కళ్ళని వారు నమ్మలేకపోయారు!

మెర్సీకి వైద్య పరీక్షలు నిర్వహించి పోలీసు కంప్లైంట్ తీసుకుని ఇంటికి పంపారు. మెర్సీ ని చంటి పాపలా చేతుల్లోకెత్తుకుని ఆటోలో కూర్చోబెట్టి తీసుకెళ్ళాడు విక్టర్.

కొన్ని రోజుల వరకు మెర్సీ నోటి వెంట మాట లేదు! పోలీసులు ఇంటికొచ్చి ఎన్ని ప్రశ్నలు వేసినా సహకరించలేదు. విక్టర్ రోజూ మెర్సీ ఇంటికి వచ్చి పోతూ ఆమెకు అన్ని పరిచర్యలూ చేస్తున్నాడు. మెర్సీ మనసులో ఏముందో అతనికీ బోధపడడం లేదు.

దాంతో విక్టర్ రెండు రోజుల తరువాత  స్థిర నిశ్చయంతో మెర్సీ ముందుకొచ్చాడు!

“మెర్సీ! నేను నిన్ను పెళ్లి చేసుకుంటాను”

మెర్సీలో కదలిక లేదు. అనుభూతి లేదు. ఆశ్చర్యం లేదు. ఆమె అమ్మమ్మ, చుట్టు పక్క వాళ్ళు ‘విక్టర్ చాలా మంచివాడని, జరిగినదానికి ఎంతో బాధ పడుతున్నాడనీ’ ఇంకా ఏవేవో చెప్పి ఆమె అనుమతి లేకుండానే వివాహం జరిపించేశారు!

                               ***              ***              ***              ***  

“మహోన్నతమైన దేవా పరిశుద్ధాత్మా! నీకు స్తోత్రం స్తోత్రం స్తోత్రం ప్రభువా! మరి ఈ దినమున ఉదయకాలములో తండ్రీ, మెర్సీ మరియు విక్టర్ ల పరిశుద్ధ వివాహము జరిపించుటకు అంగీకరించి, మాకందరికీ శక్తినీ, ధైర్యాన్ని అనుగ్రహించినందుకు కృతజ్ఞతలు నాయనా! మరి తండ్రీ, వివాహము అనగా విడి విడిగా ఉన్నవారు హత్తుకుని, ముడి పడి, యెహోవా నామమున కలిసుండాలని చెప్పావు దేవా! అదే మార్గములో ప్రభువా, ఈ ఇరువురినీ ఏక శరీరముగా నడిపించుటకు నీవే సహాయపడాలి తండ్రీ! నీ బిడ్డలైన మెర్సీ విక్టర్ ల దాంపత్య జీవితంలో శాంతి సమాధానం కొరకు, ఒకరి పట్ల ఒకరికి నమ్మకము, ప్రేమ, స్నేహము బలపరచుటకు, ఘనమైన గర్భ ఫలము కొరకు మిమ్మును కోరుచున్నాము ప్రభువా! మీరు చూపే కృపను బట్టి మీకు స్తుతులు, వందనాలు తండ్రీ! మెర్సీ విక్టర్ ల నూతన జీవితానికి వారిని సిద్ధపరచండి దేవా! ఎటువంటి ఇక్కట్లు, ఇబ్బందులు వారి దరి చేరనీయక, వారిని జీవితకా...లమంతయు ఆశీర్వదించి, కాచి, కాపాడుమని ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు పరిశుద్ధ నామమున వేడుకొనుచున్నా...ము పరమ తండ్రీ...ఆమెన్!! యేసు రక్తమే ఝయం! శిలువ రక్తమే ఝయం! యేసు రక్తమునకే సంపూర్ణ విజయం! అపవాది క్రియలు లయమగును గాక...ఆమెన్ ఆమెన్ ఆమెన్!!!”

ప్రార్ధన ముగించి మెర్సీ చేతికి పాలగ్లాసు అందించి, పాస్టరమ్మ పద్మరాగం గారు దంపతుల్ని దీవించి శోభన గదిలోంచి బయటకు వెళ్ళిపోయారు. వెంటనే విక్టర్ గది తలుపులు వేసొచ్చి మెర్సీ చేతిలోని గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టి ఆమెను పూల పాన్పు పై కూర్చోబెట్టాడు. ఆమె ముఖంలో నిశ్శబ్దం, కళ్ళల్లో అదే మౌనం.

“మెర్సీ..!” విక్టర్ స్వరంలో సన్నని వణుకు.

తల వంచుకున్న రాతి బొమ్మలా కూర్చుంది మెర్సీ. కదలదు. మాట్లాడదు.

అరచేతుల్లో మొహం దాచుకుని ఒక్కసారిగా వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలు పెట్టాడు విక్టర్. మెర్సీ చలించిపోయింది! కళ్ళు బరువుగా పైకెత్తి విలపిస్తున్న విక్టర్ ని చూసింది.

పాత జ్ఞాపకాల్నీ ఒక్కొక్కటిగా కళ్ళ ముందు కనబడుతున్నాయి ఆమెకు...కోపంగా చూసే విక్టర్, చర్చి పాటలు, స్నేహితుల కబుర్లు, కాలేజీ పాఠాలు, సురేఖ మేడం...అటెండర్..!! ఆ దుర్ఘటన కళ్ళకు కట్టినట్టు కనబడుతోంది. ‘కెవ్వు’మని అరిచి గుండెలవిసేలా రోదిస్తోంది మెర్సీ. విక్టర్ ఆమెను గట్టిగా హత్తుకుని తానూ ఏడుస్తూ ఓదార్చే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు. ఆమె విక్టర్ విశాల బాహువుల్లో గువ్వలా ఒదిగి ధారాపాతంగా దుఃఖిస్తోంది. ఒకరి రోదన ఒకరికి ఓదార్పైంది!

ప్రాణానికి ప్రాణంగా ప్రేమించిన అమ్మాయి శోకం తాళలేకపోతున్నాడు విక్టర్. తనని తాను తమాయించుకుని మెర్సీ ముఖాన్ని గుండెలకు అదుముకున్నాడు. క్రమంగా మెర్సీ ఆవేదనకి తాత్కాలిక ఉపశమనం దొరికింది అతని స్పర్శలో!

“నన్ను జాలి పడి పెళ్లి చేసుకున్నావు కదూ!?” గద్గద స్వరంతో మెర్సీ.

నిర్మలమైన మనసుతో దైవ మందిరంలో ప్రార్ధన చేసుకుంటున్న ఇరవైయ్యేళ్ళ పేద పిల్లని అత్యాచారం అటెండర్ రూపంలో కాటేసింది! బైబిల్ వాక్యాలు కంఠస్తం వచ్చినా పాత నిబంధన మొదటి గ్రంధం ఆదికాండంలో లోతు కూతుళ్ళకు సంతాన ప్రాప్తి ఎలా కలిగిందో తెలియని అమాయకురాలు మెర్సీ! సినిమా పాట విన్నా, టీవీ చూసినా మహా పాపమనుకునే పిచ్చిది! అయిన వాళ్లు దూరమైనా, కష్టాలు దిగమింగుతూ విద్యలో ఎప్పుడూ ముందుండే చదువుల తల్లి మెర్సీ!

ఏ పాపమునెరుగని మరియ లాంటి మెర్సీ ఈ రోజు కొందరు నీచుల వల్ల నరకం అనుభవిస్తోంది! దేహం ఆమెది, దోషం వాళ్ళది!

సమాధానం కోసం విక్టర్ కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తోంది మెర్సీ...

“నా ప్రేమని ఇప్పుడు కూడా నమ్మట్లేదా మెర్సీ? నా మాటా, తీరు కటువుగా ఉండొచ్చు. నా మనసు సున్నితం మెర్సీ! నిన్ను మొదటిసారి చూసిన క్షణం నుంచీ ఆరాధించడం మొదలుపెట్టాను. నీ అమాయకత్వం, నీ నెమ్మది, వినీ వినబడని నీ మాటలు, చూసీ చూడనట్టు నీ చూపులు, దేవుని మీద నీ భక్తి నన్ను కట్టి పడేశాయి! నీ తోనే నా జీవితమని ఊహించుకున్నాను. ఆ ఆదివారం నేను ఊళ్ళో లేను మెర్సీ. నేనే ఉండి ఉంటే ఇంత అనర్ధం జరగనిచ్చే వాడ్నే కాదు! నన్ను క్షమించు మెర్సీ!”

విక్టర్ మొహమంతా కన్నీటితో తడిసిపోయింది. గొంతు జీరపోతోంది.  మళ్ళీ ఏడుస్తూ అగ్ని పర్వతంలా ఎగిసిపడ్డాడు.

“ఈ దొంగ నాయాళ్ళు తక్కువ కులం అని మనల్ని దూరం పెడతారు. మన ఆడవాళ్ళని ఉంచుకున్నప్పుడు, పాడు చేసేటప్పుడు మాత్రo అంటరానితనం పని చెయ్యదు! వాళ్ల ఆడబిడ్డల్ని కన్నెత్తి చూసినా గుడ్లు పీకి నాలుకలు తెగ్గోస్తారు! మన మీద ఎన్ని దాడులు జరిగినా క్షమాగుణం కలిగుండమనే మతం మనది! మన చట్టాలు కూడా మనకి  ఆ విషయంలో ఎంతో సాయం చేస్తాయి! ప్రేమించిన  పిల్లకి అఘాయిత్యం జరిగితే వదిలేసేంత దగుల్బాజీని కాను మెర్సీ!”

విక్టర్ దుఃఖం కట్టలు తెగి కోపం, ఉక్రోషం పొంగుకొస్తున్నాయి.

“ఆ సైతాన్ నా కొడుకుల్ని నరికి ముక్కలు ముక్కలుగా కోసేశేవాడ్ని! కానీ నిన్ను ఆసుపత్రిలో అటువంటి దుస్థితిలో చూసి నా కోపమంతా ఆవిరైపోయింది మెర్సీ! నేను ఖూనీ చేసి జైలుకెళితే నీకు తోడెవరుంటారు? ఆ వెదవలకి శిక్ష పడాలని ఎవరు పోరాటం చేస్తారు? అందుకే నా నిర్ణయం ఇంట్లో చెప్పి నిన్ను పెళ్లి చేసుకున్నాను.”

“నేను గాయపడ్డదాన్ని విక్టర్! నా జీవితం, నా శరీరం రెండూ పాడైపోయాయి!” మొహం చూపించలేకపోతోంది మెర్సీ.

మెర్సీ అరచేతిని తన గుండెల మీద పెట్టుకున్నాడు విక్టర్...

“ఇక మీదట మనిద్దరిదీ ఒకే జీవితం! పెళ్ళికి ముందు నీ శరీరానికి ఏం జరిగిందో నాకు మాత్రమే కాదు నీక్కూడా అనవసరం! ఎందుకో తెలుసా? నువ్వు నా దానివి కాబట్టి! నువ్వు నా ప్రాణం మెర్సీ! నీకు భర్తను మాత్రమే కాదు. అమ్మానాన్నని కూడా! నీ చదువు, ఉద్యోగం, ఉన్నతిలో నా పూర్తి సహకారం, తోడు ఉంటాయి. ఆ దుర్మార్గులకి కఠిన శిక్ష పడేంత వరకూ నీతో కలిసి పోరాడుతా!”

విక్టర్ బుగ్గన చిరునవ్వుతో అతిమెత్తని అంగీకార చుంబన అందచేసింది మెర్సీ.

                                      ******************   

-మానస ఎండ్లూరి

 ఫెబ్రవరి 21 2016, నమస్తే తెలంగాణా, ఆదివారం అనుబంధం ‘బతుకమ్మ’ 
https://www.facebook.com/kandukuri.rameshbabu/posts/1006628226076231

Read More

బొట్టు

 “ఒక్ఖ రోజు డ్రైవర్ లేని పాపానికి పూజ సామాను తెమ్మంటే ఏదీ సరిగ్ఘ తేలేదు! పటిక బెల్లం తెమ్మంటే తాటి బెల్లం తెచ్చారు. కేజీ నుపప్పు అని రాస్తే పావు కేజీనే తెచ్చారు. ఏవిటి చేస్కోటానికిట? తెలిసి తెలిసి చేయరాని తప్పు చేసి ఇప్పుడనుకునేం లాభం?నాది బుద్ధి తక్కువ! మళ్ళీ నేనే మార్కెట్ కెళ్ళాలి!”   

అసలే కాలేజీ టైం అయిపోతుందని హడావిడిగా తయారవుతున్న కామాక్షికి సరిగ్గా బయల్దేరేటప్పుడే ఇలాంటి ఆటంకాలు ఎదురవుతాయి పాపం! రేపు వరలక్ష్మి వ్రతం. ఈ రోజు  సాయంత్రం ఆమె పని చేసే డిగ్రీ మహిళా కళాశాలలో స్టాఫ్ మీటింగ్ పెట్టాలి. ప్రిన్సిపాల్ ఆమే కాబట్టి తప్పించుకునే ప్రశ్నే లేదు. ఇంటికొచ్చేసరికి ఏ ఏడో ఎనిమిదో అవుతుంది. అలసట! నీరసం! అందులోనూ ఆమె కార్ డ్రైవర్ సెలవు! ఈ కష్టాలన్నీ తలచుకుంటుంటే ఒళ్ళు మండిపోతుంది కామాక్షికి!!

“నువ్విచ్చిన లిస్టే కదా కామాక్షీ పట్టుకెళ్ళి ఇచ్చాను. వాడవే ఇచ్చాడు”. జరిగింది పెద్ద సమస్య కాదన్నట్టు కార్ తాళాలు గోడకి తగిలిస్తూ అన్నాడు భర్త సుబ్రహ్మణ్యం.

“ఇస్తాడు!వాడికేం నొప్పిట? రెండు రెట్లు డబ్బులూ నొక్కుతాడు వెధవ ! చూసేవాళ్ళు మిమ్మల్ని ‘దేవుడు’ అని ఇందుకే అంటారు కాబోలు!! కాని కుటుంబానికి కావాల్సింది ‘భర్త’! దేవుడ్ని నేనేం చేస్కోను? ఉన్న ముక్కోటిమంది చాలదన్నట్టు! ఇంటికి, ఇల్లాలికేం కావాలి? పిల్లల్ని ఏ బళ్ళో చదివించాలి? ఏం చదివించాలి? ఏ బట్టలు వేయాలి ?ఏం తినిపించాలి?...ఇవన్నీ దేవుళ్ళు చేయరు!పెళ్ళాంతో బాటు మొగుడు కూడా చెయ్యాల్సుంటుంది. నా ఖర్మ కాలి ఈ ఇంట్లో మొగుడున్నా అన్నీ నేనే చేస్కుని ఛావాలి! నా పిల్లలకి, వాళ్ళ ఇంటి పేర్లకి తప్ప దేనికి పనికొచ్చారుట? బ్యాంకు ఉజ్జోగం, ఇల్లు తప్ప మరొక్కటి తెలిస్తే ఒట్టు! ‘మంచోడు మంచోడు’ అంటే మా నాన్నారు  ఒక్క గెంతు గెంతి ఈ పెళ్లి చేశారు. ఎన్నేళ్ళు గడిచినా ‘మంచోడు’ మంచోడి లానే ఉన్నారు గాని భర్తగా, తండ్రిగా మారనేలేదు! ఛ! ఇప్పుడు నే కాలేజీకెళ్ళాలి గా!మళ్ళా తాళాలు తగిలించేస్తారేవిటి? ఇలా తగలబెట్టండి.” మొహం చిట్లిస్తూ విసురుగా సుబ్రహ్మణ్యం చేతిలోంచి తాళాలు లాక్కుంది కామాక్షి.

సుబ్రహ్మణ్యం ఏదో పక్క గ్రహం నుంచి వచ్చిన వాడిలా ఏ స్పందనా లేకుండా తన పని తను చేసుకుపోతున్నాడు.

‘డ్రైవర్ లేడు, పెళ్ళాన్ని కాలేజీలో దింపుదామన్న ఆలోచనే రాదు ఈ మనిషికి!’ మనసులో తిట్టుకుంటూ “హలో!మీ టూ వీలర్ మీద ఎంత దుమ్ముందో చూశారా? అది కూడా నేనే చెప్పాలిటా?”

భర్త మీద అరుస్తూ కార్లో హ్యాండ్ బాగ్, లంచ్ బాక్స్ పెట్టుకుంది కామాక్షి.

“చూశాను కామాక్షి,ఇప్పుడే తుడిచేస్తాను. పాత గుడ్డ ఎక్కడుందో వెదుకుతున్నా.” ఎప్పటిలా అమాయకంగా సమాధానమిచ్చాడు సుబ్రహ్మణ్యం.

“చాలు! ఇహ మూస్తారా నోరు? నా ఫోన్ మోగుతోంది.” హ్యాండ్ బాగ్లోంచి తన సెల్ ఫోన్ తీసి మాట్లాడుతోంది కామాక్షి...

“హలో! గరికపాటి గారు ఎలా ఉన్నారు? చాలా రోజులకి ఫోన్ చేశారే?”

ఫోన్లో ఆయన గొంతు కొద్దిగా కామాక్షి కోపాన్ని పక్కన పెట్టింది.

“ఆ! బావున్నానండి. మీరు, సారు, పిల్లలు బావున్నారా?”

“ఆ! మావూలే గా! పిల్లలిద్దరూ అమెరికా లోనే చదువుకుంటున్నారు. మేవిక్కడ! వాళ్ళక్కడ! ఏవిటి మీ లేటెస్ట్ నవల?ఈ మద్జ పెద్దగా రాస్తున్నట్టు లేరు?”

“కాస్త ఇంటి పనుల్లో పడి తీరిక దొరకడం లేదండి! మా ఆవిడ పెద్దగా చదువుకోలేదు! పిల్లల చదువులూ అవీ నేనే చూస్కోవాలి! ఇప్పుడా పని మీదే ఫోన్ చేశాను. పెద్ద పాప ఆశ ఇంటర్ పాసైంది మేడం. బిటెక్ లో జాయిన్ చేయమంటుంది కానీ నాకు అంత సంపాదనెక్కడిది?! ఎప్పుడో ఒక్క నవల రాస్తే నాలుగు డబ్బులొస్తాయి గాని చేసే సబ్ ఎడిటర్ ఉద్యోగం చిన్నదేగా! ఇంజినీరింగ్ కాలేజి అంటే ఫీజు కాక మిగతా ఖర్చులూ అవీ ఎక్కువే ఉంటాయి. చిన్న పాపనీ, బాబుని కూడా చదివించాలి కదండీ! అందుకే అమ్మాయిని మీ కాలేజీలో డిగ్రీ చేర్పిద్దామని..”

“సరే సరే! అంతగా చెప్పాలేవిటండి? ఎంత గొప్ప నవలలు రాశారు మీరు! మర్చిపోగలమా మీ ‘ఆకాంక్ష’, ‘సంధ్య వేళలో ఎదురీత’ ముక్ష్యంగా మీ ‘పది ప్రమాణాలు’! ఇంకా ఎన్నో! మీ వీరాభిమానిని! అమ్మాయిని తీసుకుని వచ్చేయండి. తప్పకుండా తనకిష్టమైన గ్రూప్ లోనే సీట్ చూస్తాను. ప్రముఖ నవలా రచయత కూతురు మా కాలేజీ పిల్ల అంటే మాకూ గర్వంగా ఉంటుంది. పైగా కాలేజీ ఫంక్షన్స్ కి మిమ్మల్నే వక్తగా, అధితి గా పిలవచ్చును!ఎప్పుడొస్తారు? ఒక గంటలో వచ్చేస్తారా కాలేజీ కి?”

తనకిష్టమైన రచయిత గరికపాటి సుందర్ ని చూడాలని ఉవ్విళ్ళూరుతుంది కామాక్షి. ఆయన నవలలంటే ప్రాణం పెడుతుంది. ఎప్పుడో ఏదో సాహిత్య సభ లో ఇద్దరికీ పరిచయమైంది. తర్వాత ఒకటి రెండు సార్లు మాత్రమే కలిశారు. ఎంతో ఆత్మీయంగా, స్త్రీల పట్ల గౌరవంగా మాట్లాడుతాడు సుందర్. సుబ్రహ్మణ్యం అంత కాకపోయినా కాస్త అందగాడే!

          అమాయకుడైన చేతగాని అందగాడికంటే; చిన్న జీతగాడై, కుటుంబ బరువు బాధ్యతలు మోస్తూ,అద్భుతమైన నవలలు రాసే తెలివైన సంసారి నయం అన్న అభిప్రాయం కలిగేది సుందర్ తో మాట్లాడిన ప్రతిసారి! పైగా పేరు కూడా మనిషికి తగ్గట్టే వినసొంపుగా ఉంటుంది. ఆయన కూతురు తన కాలేజీ లోనే చేరితే అడపాదడపా ఆయన కనపడతాడన్న చిన్న ఆలోచన.

ఆమె ఆలోచనల్ని చెదిరిస్తూ “లేదండి కామాక్షి గారు క్షమించాలి!ఇవ్వాళ విజయవాడ లో ఒక సాహిత్య సభ కి పిలిచారు. ఎవరిదో కథా సంపుటి ఆవిష్కరించాలి. ఆ పని మీద వెళుతున్నాను. అసలే రేపు సెలవు కదా! సీట్లు ఉంటాయో అయిపోతాయో అని మా పాపని, వాళ్ళమ్మని పంపిస్తున్నాను. కొంచెం ఈ సాయం చేసిపెట్టాలి.”

‘హ్! నా మొగుడల్లె రోజూ ఇంటికి ఆఫీసుకి మధ్యలో మాత్రమే కొట్టుమిట్టాడే టెన్నిస్ బంతా ఈయన?ఎన్నో పనులుంటాయి!’ అనుకుని

 “తప్పకుండా అండి.ఇక గరికపాటి వారి గాలి వీస్తుంది మా కళాశాలలో! ఉంటానండి.కాలేజీ కి బయల్దేరుతున్నాను.” అని ముగించి మెల్లగా కార్ స్టార్ట్ చేసి ముందుకి సాగింది కామాక్షి. సుబ్రహ్మణ్యం కనీసం ఆమె వెళ్లేది గమనించలేదు. ఆమె ‘ వెళ్ళొస్తానని’ చెప్పడం ఎప్పుడో మానేసింది.

కామాక్షి కార్ నడిపి చాలా రోజులైంది. అందువల్ల కాస్త ఆలస్యంగా చేరుకుంది. ఆమె ఆఫీసు రూమ్ కి వెళ్ళే సరికి అందరూ ఎవరి పనుల్లో వాళ్ళున్నారు. అడ్మిషన్స్ అవుతుండడంతో కళాశాల విద్యార్దినులతో, వారి తల్లిదండ్రులతో చాలా రద్దీగా ఉంది. కామాక్షి పనులు మొదలు పెట్టేలోపే అటెండర్ ఒక చీటీ ఇచ్చాడు. మడతలు విప్పి చూస్తే ‘గరికపాటి సుందర్’ అని ఉంది. వెంటనే వాళ్ళని లోనికి పంపించమంది .  అటెండర్ బయటకు వెళ్ళగానే తన కళ్ళజోడూ ముంగురులూ సర్దుకుని, పెదాలు తడిచేసుకుని చేత్తో పెన్ పట్టుకుని అవసరం లేకున్నా ఎదురుగా ఉన్న కాగితాల మీద ఏదో రాస్తున్నట్టు భంగిమ పెట్టింది.

గరికపాటి వారి భార్యా కూతురు లోనికి రావడం గమనించి కాగితాలలోంచి ముఖం పైకెత్తి నివ్వెరబోయింది!! వాళ్ళిద్దరూ ఆమె ముందుకొచ్చి నిలబడ్డారు. కూర్చోమని చెప్పడానికి బదులు ఆమే ఆశ్చర్యంతో లేచి నిలబడింది. అర నిమిషం పాటు నిశ్శబ్దం!ఇక చేసేది లేక కామాక్షి తేరుకుని “మీరూ...?” అని అడిగింది అనుమానంగా.

సుందర్ భార్య, కూతురు నమస్కరించారు.

“గుడ్ మార్నింగ్ మేడం!మై నేమ్ ఈజ్ గరికపాటి ఆశాజ్యోతి . డాడీ మిమ్మల్ని కలవమన్నారు. ఈవిడ మా అమ్మగారు కరుణ.నేను ఇంటర్ మీడియట్ యం పి సి నైంటీ టు పర్సెంట్ తో పాసయ్యాను మేడం. ఐ వాంట్ టు జాయిన్ ఇన్ బి యస్సి కెమిస్ట్రీ. మిగతా గ్రూప్స్ లో ఆల్రెడీ సీట్స్ అయిపోయాయంట మేడం.

‘ఇక చెప్పాల్సింది మీరే’ అన్నట్టు కామాక్షి సమాధానం కోసం ఎదురు చూస్తోంది ఆశాజ్యోతి. కరుణ ప్రేక్షక ప్రాతకే పరిమితమైంది.

కామాక్షి వాళ్ళని ఎగా దిగా చూసి “నీ సర్టిఫికెట్స్ ఇలా ఇవ్వమ్మా” అని అడిగింది.

ఆశా జ్యోతి చాలా ఆశ గా ఫైల్ ఇచ్చింది. కామాక్షి కూర్చోలేదు, వాళ్ళని కూర్చోబెట్టలేదు. సర్టిఫికెట్స్ అన్నీ జాగ్రత్తగా చూస్తోంది... ‘స్కూల్ ,ట్రాన్స్ఫర్,మైగ్రేషన్...ఆ...కాస్ట్! దొరికింది.’

కామాక్షి మనసులోనే నిర్ణయం ధృడంగా తీసుకుంది.

అందంగా నవ్వుతూ “సారీ రా తల్లీ! కెమిస్ట్రీ లో సీట్స్ ఇందాకే అయిపోయాయి. సివిక్స్, హిస్టరీ లో ఆఖరి సీట్స్ ఉన్నాయి. కానీ అవి కూడా ఉంటాయో లేదో చెప్పలేం. నాన్నగారితో నేను మాట్లాడుతాను. వేరే కాలేజీ లో సీట్స్ ఉన్నాయేమో నేనే కనుక్కుని చెప్తాను . ఆల్ ది బెస్ట్ అమ్మా!” అని చెప్పి ఫైల్ వెనక్కి ఇచ్చేసి ‘వెళ్ళండి’ అనే నమస్కారం చేసింది.

ఆశా జ్యోతి ఆశలు అడియాసలై ఆమె నుదుటి మీద లేని కుంకుమ బొట్టు కళ్ళల్లోంచి కన్నీటి బొట్టై రాలింది. వాళ్ళు వెనుతిరగగానే కామాక్షి గబగబా ఫోన్ ఆన్ చేసి కాంటాక్ట్స్ లిస్ట్ తీసి ‘జి’ లో గరికపాటి నెంబర్ డిలీట్ చేసింది. అతన్ని కలిసిన రెండు సార్లూ మొహానికి బొట్టెందుకు  లేదో ఇప్పుడు అర్ధమైంది! ఈ గరికపాటి ఆమె అనుకున్న ‘ఘనాపాటి’ కాదని తెలుసుకుంది!!

                                                                                                       -ఎండ్లూరి మానస          

                                                  2 July 2015, సారంగ సాహిత్య అంతర్జాల వార పత్రిక

             

http://magazine.saarangabooks.com/2015/07/02/%E0%B0%AC%E0%B1%8A%E0%B0%9F%E0%B1%8D%E0%B0%9F%E0%B1%81/

Read More

అవిటి పెనివిటి

గిన్నెలు కడుగుతున్న శబ్దానికి నిద్ర లేచింది దుర్గ.

ఆరేళ్ళ కొడుకు పండుగాడు ఇంకా గాఢ నిద్ర లోనే ఉన్నాడు. టైం చూస్తే ఆరవుతోంది...కళ్ళు నలుపుకుంటూ జుట్టు ముడేసుకుంటూ గుడిసెలోంచి బయటకొచ్చింది. ఆమె భర్త రాజు గుమ్మం పక్కన కూర్చుని రాత్రి తిన్న కంచాలూ, అన్నం గిన్నె, కూర మూకుడూ కొబ్బరి పీచూ బూడిదతో పట్టి పట్టి తోముతున్నాడు. అన్నం మెతుకుల కోసం వస్తున్న పిల్లులూ కుక్కల్ని తరుముతున్నాడు మధ్య మధ్యలో.

“ఏవయ్యా!? ఏటంత ఆరాటం నీకు? నేను లేసి తోంకుంటాను కదా!”

“ఏటైందిప్పుడు? రోజంతా పని సేత్తానే ఉంటావ్! ఇంట్లో కూకుని బుట్టలల్లడమేగా నా పని! అదిగో పిల్లోడు లేత్తాడు! ఎల్లి పాలు, ఇడ్లీ అట్టుకు రా !బెగేల్లు!!”

అంట్లు తోమడం పూర్తి చేసి, అర చేతులు భూమ్మీద ఆన్చి పోలియో వల్ల చచ్చుబడిన రెండు కాళ్ళూ, నడుం పైకి లేపి దేక్కుంటూ గుడిసెలోకి వెళ్ళాడు రాజు. కొడుకు తల నిమిరి పొయ్యి దగ్గరకెళ్ళి, కట్టెలు పేర్చి, పాల గిన్నె పెట్టి సిద్ధం చేశాడు. పాలకెళ్ళిన దుర్గ తోమిన అంట్లు లోనికి తెచ్చి చిన్న పాల ప్యాకెట్, ఇడ్లీ పొట్లం రాజు చేతికిచ్చి మొహం కడుక్కుని పనికి బయల్దేరుతోంది.

“ఇడ్లీ తినేసేల్లే దుర్గ!” అన్నాడు రాజు పాలు కాస్తూ

“వద్దు రాజూ! అక్కడేదోటెడతారు. మీరిద్దరూ తినండి!” చెప్పి బయల్దేరింది దుర్గ.

కొద్దిసేపటికి పండుగాడు లేచాడు. వాడికి పళ్ళు తోమించి, పాలు తాగించి, స్నానం చేయించి, ఇడ్లీ పెట్టి, చిరుగులు పడ్డ యూనిఫాం వేసి తోటి పిల్లలతో బడికి పంపాడు రాజు.

వాస్తవానికి దుర్గ రాజుని పెళ్లి చేస్కోడం ఎవరికీ ఇష్టం లేదు. అలా అని ప్రేమ వివాహం కాదు. దుర్గ పేదరికాన్ని వెక్కిరించడానికి ఆమె సొంత మేనమామే తెచ్చిన సంబంధం అది. ‘అవిటోడైతే మనిసి కాదా?’ అని మొండిగా రాజునే చేస్కొని సంతోషంగా కాపురం చేస్తోంది.  అప్పుడు నవ్విన వాళ్ళంతా ఇప్పుడు దుర్గా రాజుల ప్రేమను చూసి ఈర్ష్య పడుతున్నారు!

***     ***     ***

“ఏవే! నా మొహాన కాఫీ కొట్టే ఉద్దేశముందా లేదా?” దినపత్రిక తిరగేస్తూ అరిచాడు విష్ణువర్ధన్.

“ఆ తెస్తున్నానండీ!” చురుక్కుమన్న వేలిని నోట్లో పెట్టుకుని వెంటనే కుళాయి కింద కడుక్కుని కాఫీ ఇచ్చింది పద్మావతి.

స్నానం చేసి తయారైన కూతురు బుజ్జి తన చేతిలో దువ్వెన, రిబ్బన్లు పట్టుకుని పద్మావతి చుట్టూ తిరుగుతోంది జడలు వెయ్యమని. ఒక పక్క కూర మాడిపోతుంది, అన్నం పొంగిపోతుంది. ఇంకా పెసరట్లేయ్యాలి!

ఎప్పట్నుంచో నాలుగు బర్నర్లున్న స్టవ్ కొనుక్కుందామంటే విష్ణువర్ధన్ వినకపోగా “ఉండే ముగ్గురికీ నాల్లుగు పోయ్యిలవసరమా?” అంటాడు! పోనీ మూడు బర్నర్లున్నవి కొంటాడా అంటే అదీ లేదు! ఈ చికాకుకి తోడు అట్ల పెనం ఎంత వెతికినా కనబడదు!

“ఉండవే! చంపేస్తున్నావ్! ఇంత వయసొచ్చాక కూడా నేను జళ్లు వెయ్యడమేంటి?” కూతురి నెత్తి మీద కోపంతో ఒక్క మొట్టికాయ వేసింది పద్మావతి. అంతే! కళ్ళనిండా నీళ్ళు పెట్టుకుని మంచమెక్కింది బుజ్జి!

అట్ల పెనం ఇంకా దొరకలేదు! వస్తువులన్నీ టపాటపా చప్పుళ్ళు చేస్తూ పెనం కోసం వెతుకులాడుతోంది పద్మ.

“అబ్బబ్బా! చెవులు చిల్లులు పడేలా ఉన్నాయి! ఆపుతావా గోల??” భర్త అరుపులు.

టక్కున నిశ్సబ్దం ఆవరించింది వంటగదిలో. అంతలోనే వచ్చింది దుర్గ.

“వచ్చావా! గదులు తర్వాత ఊడుద్దుగానీ ముందు గిన్నెలు కడిగెయ్ దుర్గా! అబ్బా! ఇక్కడుందా పెనం! ఇందాకట్నుంచీ వెతకలేక చచ్చిపోతున్నా. ముందు ఇది కడిగిచ్చేయ్. పిల్లకి స్కూల్ టైం అయిపోతుంది!”

అన్నం వార్చి, కూరలో చింతపండు పులుసు పోసి బుజ్జిని బుజ్జగించడానికి వెళ్ళింది పద్మ. బుజ్జి దాన్ని ఓదార్చి జళ్ళేసేసరికి తలప్రాణం తోక్కొచ్చింది!

గబగబా పెసరట్లు వేస్తూ మిక్సీలో పచ్చడి చేస్తూ, లంచ్ బాక్స్ రెడీ చేసింది. ఓ ప్లేట్లో మూడు పెసరట్లు వేసి బుజ్జికిస్తే పచ్చడి వేస్కొని టీవీ ముందు కూచుని తింటుంది. ఈ లోగా పద్మ నైటీ మార్చి చీర కట్టుకుని బుజ్జి స్కూల్ బ్యాగ్, లంచ్ బాక్స్ పట్టుకుని బుజ్జి తినేదాక కాచుక్కూచుని బుజ్జిని పక్క వీధిలో స్కూల్ బస్సు ఎక్కించి వచ్చింది.

“కానీ కానీ! టిఫిన్ తీసుకురా త్వరగా!” జిల్లా పత్రిక చదువుతూ అన్నాడు విష్ణు.

మళ్ళీ పెనం పెట్టి చకచకా తన వైరాగ్యమంత విశాలమైన పెసరట్టు వేసి దాని పైన తన బతుకులో కనీ కనిపించని ఆనందమంత చిన్నగా తరిగిన ఉల్లి, మిర్చి, అల్లం ముక్కలు వేసి వేడి వేడి పెసరట్టు ఇచ్చింది. విష్ణు అది తినేలోపు ఇంకో ఆరు వెయ్యాలి! మూడు మొగుడికీ మూడు దుర్గకి! ఆఖర్లో ఓపిక నశించి, రుచి మీద ఆసక్తి చచ్చి చాలీ చాలని పిండితో ఏ ఆర్భాటాలు లేని సాదా పెసరట్లు తనకి!

వెంటనే తయారయ్యి, మొగుడికీ తనకీ లంచ్ బాక్స్ పెట్టేసి దుర్గను పంపించి ఇంటితాళాలు తీసుకుని బయల్దేరింది పద్మావతి. ఆఫీసుకెళ్ళేటప్పుడు చెప్పులేసుకోడానికీ, భర్తకి వెళ్ళొస్తానని చెప్పడానికీ పెద్ద తేడా ఉండదు. రెండూ అనుభూతుల్లేకుండా యాంత్రికంగా చేసే పనులే! విష్ణు తీరిగ్గా ఓ గంట తర్వాత బయల్దేరాడు ఉద్యోగానికి.

  ***   ***     ***

పద్మా విష్ణులిద్దరూ అటూ ఇటుగా ఒకే సమయానికి ఇంటికి చేరుకుంటారు. ఎవరు ఎప్పుడొచ్చినా టీ పెట్టాల్సిన బాధ్యత మాత్రం పద్మదే! అంతేనా!? పకోడీలో, నూడిల్సో, అటుకులుప్మానో చేయడం కూడా! ఆ రోజు వేడి వేడి టీ తో పాటు కరకరలాడే అరటికాయ బజ్జీలు కూడా వచ్చాయి విష్ణు ముందుకి.

“ఏవండీ! మా అన్నయ్య ఫోన్ చేశాడు. చిట్టిది పెద్దమనిషి అయ్యిందంట! రేపట్నుంచీ మూడ్రోజులు మనందరికీ సెలవులే కదా! వెళ్ళొద్దామండి!” పెదవంచున టీ ఊదుకుంటూ చెప్పింది పద్మ.

“ఆహా! సరిగ్గా రేపట్నుంచీ సెలవులనే ఇవ్వాళ అయ్యిందా?”

“నిన్నే అయ్యిందంట! ఇవ్వాళ కూర్చోబెట్టారంట...”

“మరి మీ అన్నా వదినా నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పలేదే?”

“మీకు ఫోన్ చేశారండి! తీయలేదంట!”

“అయితే మళ్ళీ చేయాలి! ఆహ్వానించాలి!!”

ఎన్ని సార్లు ఫోన్ చేసినా విష్ణు మాట్లాడ్డన్న విషయం తెలిసిందే! ‘రాను!’ అని చెప్పడానికి వాదన లేవనెత్తుతున్నాడు విష్ణు. ఆ వాదన విని ఖండించి ఒప్పించగలిగే ఓర్పూ, ఉబలాటం పద్మకి లేవు! అందుకే పిల్లని తీసుకుని వెళ్లాలని అనుకుంది. అదే విషయం చెప్పింది.  

“నువ్వెల్తే నాకు వంటా వార్పు ఎవరు చేస్తారు? ఏం వెళ్లక్కరలేదు. ఇంట్లో ఉండు!”

“మా అన్నయ్య పెద్దకూతురండీ అది! నేను లేకపోతే ఎలా? పోనీ కాఫీ టీలు బుజ్జి పెట్టిస్తుంది. రెండ్రోజులు బయట నుంచీ భోజనం తెచ్చుకోండి. పనమ్మాయి వచ్చివెళుతుంది కాబట్టి ఇబ్బందేం ఉండదు!”

“సరేలే! వెళ్ళాక వాళ్ళూ వీళ్ళూ ఉండమన్నారని ఉండిపోకు! ఎల్లుండి రాత్రికల్లా వచ్చేయ్!”

‘నాకు బయట భోజనం ఎక్కదు!’ అని అతని అంతరార్ధం! అంతేతప్ప పొరపాటున కూడా భార్య లేకుండా ఉండలేకపోవడం కాదు! జీతం తీసుకునే పనిమనిషైనా శెలవు పెడుతుందేమో కానీ ఉద్యోగం చేస్తూ వంటమనిషిగా స్థిరపడ్డ భార్యకి శెలవు పెట్టే అవకాశం ఉంటుందా!?

***     ***     ***

దుర్గ పని మధ్యలోంచి ఇంటికెళ్ళే సరికి రాజు పేడ తో ఇల్లంతా అలుకుతున్నాడు.

“ఏటి రాజూ! బుట్టలన్నీ అల్లేసావా? ఏ పనీ జెయ్యాపొతే తోచదేటి?” పొట్లంలోంచి గారెలు తీసి రాజు నోట్లో పెట్టింది.

“నాకెందుకే! నువ్వూ పండు గాడు తినండి”

“తింటాంలే! యామలత గారిచ్చారు గార్లు. కూసేపన్నా నిదరోవేటీ? ఎప్పుడూ ఏదోక పనెట్టుకుంటావ్! సరే నేనెల్త్నాను. గారేలిద్దారని పని మజ్జెలోంచొచ్చాను!”

దుర్గ రెండిళ్లలో పని పూర్తి చేసుకుని సాయంత్రానికి పద్మావతి ఇంటికెళ్ళిoది. బుజ్జి పాలు కాచి, కప్పులో కాఫీ పొడి, రెండు చెంచాలు పంచదార వేసి జాగ్రత్తగా వేడి వేడి పాల గిన్నెను మసిగుడ్డతో పట్టుకుని కప్పునిండా పోసి ఇచ్చింది తండ్రికి. అమ్మ ఇచ్చిన శిక్షణ బానే పని చేసింది! ప్రస్తుతానికి చేతులు కాల్చుకోకుండా కాఫీ పెట్టేసింది.

“ఏంటమ్మా ఇది? కాఫీ నేను సాయంత్రాలు తాగను! టీ మాత్రమే తాగుతాను! అందుకే చెప్పాను మీ యమ్మకి. ఎక్కడికీ తగలబడొద్దని! ఛ!” కాఫీ వాసన పసిగట్టి కనీసం కప్పు వంక కూడా చూడకుండా చిందులు తొక్కాడు విష్ణు.

బుజ్జి బెదిరిపోయింది! తండ్రితో చనువు తక్కువ. అమ్మ బాగా గుర్తొచ్చింది. ఇదే మాట అమ్మ అనుంటే వెంటనే మంచం పైనో కిందో పడుకుని రెండు గంటలు ఏడ్చేది! ఆ తర్వాత అమ్మ రావడం, బుజ్జగించడం, వళ్ళో పడుకోబెట్టుకుని లాలించడం, అన్నం తినిపించడం...అవన్నీ గుర్తొస్తున్నాయి...

బుజ్జి కాఫీ కప్పు తీస్కెళ్ళి టీ పెట్టే ప్రయత్నం చేస్తోంది. అమ్మ చెప్పిన సూచనలన్నీ ఒకదాని తరువాత ఒకటి గుర్తుచేసుకుంటూ వేరే కప్పు తీసింది. దుర్గ అంతా గమనిస్తూనే అంట్లు తోమడం, గదులు ఊడవడం చేస్తుంది. బుజ్జి టీ పెట్టి విష్ణుకిచ్చింది. ఒక్క గుటక తాగిన వెంటనే మొహం చిట్లించి కప్పు టేబుల్ మీద పెట్టేశాడు. అంటే ఇహ తాగడని అర్ధం!

“ఇంకా పనులు రాకపోవడమేంటమ్మా? నానమ్మ నీ వయసులో ఎంత పని చేసేదో నీకు చాలా సార్లు చెప్పింది కదా!” గదిమాడు విష్ణు.

బుజ్జి చిట్టి కళ్ళల్లో జరజరా నీటి బొట్లు రాలాయి. ఏదో పరాయి మనిషితో ఉoటున్నట్టుంది బుజ్జికి. సరదాకి చేసిన చపాతి అమీబాను తలపించినా అమ్మ ఎంత మెచ్చుకునేదో! ఏడ్చి ఏడ్చి బుజ్జి నిద్రలోకి జారుకుంది.

విష్ణు ఆకలికి నకనకలాడుతున్నాడు. పిలిస్తే పళ్ళెంలో భోజనం తెచ్చివ్వడానికి పెళ్ళాం లేదని గుర్తొచ్చి హోటల్ కి ఫోన్ చేసి హోం డెలివరీ కి ఆర్డర్ ఇచ్చాడు. బుజ్జి ని లేపాడు. పళ్ళెం తెచ్చి, కూరలు గిన్నెల్లో వేయడానికి!! కానీ బుజ్జి లేగలేదు. తప్పదనుకుని కిందా మీదా పడేసుకుంటూ భోజనం ముగించి పడుకున్నాడు విష్ణు. పద్మ నుంచి ఫోన్ రావడం కంటే ముందే!

పద్మ కూతురెలా ఉందో...టీ కాఫీలు పెట్టిచ్చే అలవాటు లేని పనులు ఎలా చేయగలుగుతుందో అని బెంగతో తినకుండా నిద్రపోకుండా హైరానా పడుతోంది అక్కడ!

  ***     ***   ***

 “దుర్గా! ఏటే నిదరట్టట్లేదా? మెదుల్తానే ఉన్నావ్?” కొడుక్కి జో కొడుతూ అడిగాడు రాజు.

“ఇయ్యాలొక అవిటిపెనివిటిని సూసానయ్యా!”

“తప్పే! నీ మొగుడూ ఒక అవిటోడే! ఎవల్నీ అలా అనకు!”

“సెప్పిచ్చుక్కొట్టేత్తాను ఎవడన్నా నిన్నా మాటంటే! అవిటోడంటే సేతులు కాళ్ళూ లేనోళ్ళు కాదయ్యా! ఉండీ ఆటిని ఉపయోగించుకోలేనోళ్ళు!”

“దుర్గా! ఏటైందే? ఏటా కోపం!?”

“అపార్మెంట్లో పని సేత్తాను కదా! పద్మమ్మ గారింట్లో...”

“ఆ! ఏటైంది? నిన్నేటన్నా అన్నారా?”

“నన్ననేంత మొగాడింకా ఎవడూ పుట్టలేదు గానీ! ఆయమ్మ పని మీద ఊరేల్తా పిల్లని అయ్యగార్కి టీలు, కాపీలు ఎడతాకి ఒదిలిలెల్లారయ్యా!”

“అయితే?”

“ఏటి అయితే గియితే అంటావ్!? అంత సిన్న పిల్ల నేర్సుకుని పనులు సేయ్యడమేటి?ఆయమ్మ పిల్లకి నేర్పించే బదులు మొగుడికే నేర్పించలేకపోయిందా?! ఒక్క రోజు పెళ్ళాం లేకుండా ఆడి తిండి ఆడు తినలేనోడ్ని అవిటోడనక ఇంకేటంటారు రాజు?”  

“అయ్యో! ఆయనకీ నాలాగే అవిటితనముందని ఎప్పుడూ చెప్పలేదేటి మరి?!”

“ఎల్లెహే! నీ తెలివి సంతకెల్ల! పచ్చ కావెర్లోడికి లోకమంతా పచ్చగుందనీ! పని సెయ్యని పతోడు కాళ్ళూ సేతులు లేనోడేనేటి?నువ్వు శాలా పని సేత్తావ్ కదా మన ఇంట్లో! మరి ఆయనేటి? ఒల్లంతా తిన్నంగా ఉన్నా ఆయన పనులు కూడా పెళ్ళాంతో సేయించుకుంటాడు!?తానానికి నీళ్ళెడ్డం కాడ్నుంచి, బట్టలుతికి ఇత్రీ సేసి, టిపినెట్టి, కాపీ ఎట్టి, అన్నం పళ్ళెంలో ఎట్టి నోటి కాడకిచ్చి, పడుకునే టైయానికి మజ్జిగిచ్చీ దాకా ఆయన పనులు, ఆవిడి పనులూ, పిల్ల పనులు ఆయమ్మే సేత్తది!”

“అదేటి? బట్టలు నువ్వు ఉతకవా?”      

“ఆయనగారికి పనోళ్ళు ఉతికితే నచ్చదంటయ్యా!”

“ఓహో! మళ్ళీ ఇదోటేటీ?”

“మరేటనుకున్నావ్!”

“సర్లేవే! మనకెందుకు ఆళ్ళ గోల! పడుకో!”

“థూ! ఆడిదీ ఓ బతుకేనా? సిన్న పిల్లతో పని సేయించుకుంటన్నాడు! ఒకేల మగ పిల్లోడైతే ఏం సేసేవోడూ?”

“ఏదోటి సేసేవోడు. మనకెందుకే. పడుకో”

“అంత ఒల్లు ఒంగనోడికి పెల్లీ, పిల్లా, సంసారం ఎందుకూ? మళ్ళీ ఆడ్ని ‘మీరూ’, ‘గారూ’ అని పిలాలి! నేనే నయం మొగుడ్ని పేరెట్టి పిలుత్తాను!”

“హహ్హహ! అందరూ మంచి మొగుళ్ళే ఉండరే! పెళ్ళాలే సెప్పుకోవాల ఆళ్ళ మొగుళ్ళకి! సాయం సేయమనో లేపొతే ఆడి పనులు ఆడ్నే సేస్కోమనో!”

“అబ్బ శా!మొగుళ్ళకి బుర్రల్లేవేటి? కల్ల ముందు పెళ్ళాలు గొడ్డు సాకిరీ సేత్తుంటే ఓ సెయ్యియ్యాలనిపించదూ? ఆడోళ్ళకేవన్నా నాలుగు సేతులుంటాయేటీ కాళీ మాతలాగా?”

“ఆడదానికెన్ని సేతులున్నా నోరుండదు కదే!”   

“ఒకేల నోరున్నా! ఇన్నేళ్ళ నుంచీ పనులు సేయించుకోటాకి అలవాటు పడ్డావోళ్ళు షడన్ గా పని సెయ్యమంటే సేత్తారoటావా రాజు?”

“ఓసి ఎర్రి మొకవా! ఇది పనిసెయ్యడం, సేతనవ్వాపోడం గురించి కాదే! మొగోడి బుద్ది గురించి! టీవీ కాడ్నుంచి లేసి అన్నం కూరలు ఏసుకుని తిండం సేతకాక అనుకుంటన్నావా? మోగోడి పనులు ఆడదే సేయ్యాల అని ఒక గర్వం! అది అమ్మైనా, పెళ్లావైనా, కూతురైనా, కోడలైనా!

అసలే పెళ్ళాం కూడా మొగుడితో బాటు దీటుగా ఉజ్జోగం సేసి సంపాదిత్తుoది! డబ్బులు ఐతే కావాలి కానీ, పెళ్ళాంతో సమానం అంటే మొగాడెలా ఒప్పుకుంటాడే? ఇంక ఆడదాంతో పాటు ఇంటిపనులు కూడా సేత్తే పెళ్ళానికీ ఈడికీ తేడా ఉండొద్దూ!? ఒకేల సేసినా ఏదో సిన్నా సితకా సాయం సేత్తారు గానీ పెళ్ళాం లాగా పొద్దున్నే లేసి పనులు మొదలెట్టరు కదా! ఎన్నో ఏళ్ళ తరబడి ఆడదాన్ని అట్టా తయార్సేసారు! కానీ...ఏదైనా ఆడోళ్ళకే సేతనౌద్దే! ఇది మొగోళ్ళ రాజ్జెం కాబట్టి ఆడది పెతీ నిమిసం పోరాడతానే ఉండాల! నోర్మూసుకుని ఉండాలో? ఎదిరించి గౌరం కాపాడుకోవాలో? ఆడదే నిర్ణయించుకోవాల! మీ పద్మగారేటి సేత్తారో!”

                                     ***      ***     ***

మరుసటి రోజు పొద్దున్నే దుర్గ పద్మావతిoటికి పనికెళ్ళింది. వంటగదిలో ఏదో గాజు సీసా భళ్ళున పగిలిన శబ్దం విని లోనికి పరుగెత్తిoది. బుజ్జికి ఏదైనా గాయమయ్యిందేమోనని! విష్ణువర్ధన్ విష్ణుమూర్తిలా సోఫాలో పడుకుని టీవీ చూస్తున్నాడు. దుర్గ వంటగదిలోకి వెళ్ళే సరికి పద్మ పగిలిన గాజు పెంకులు ఎత్తుతోంది!

“అదేటమ్మా! రేపొత్తానన్నారు కదా!?”

“వంటకిబ్బందవుతుందని తెల్లవారే వచ్చేశాను దుర్గా!”

ఆడది నోరెత్తితేగానీ మొగాడిలో మార్పు రాదని రాజు చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి దుర్గకి. పద్మ నోరెత్తకపోగా ఎదురు సేవలు చేస్తుంటే మొగుడికి అసలు మార్పు రావాలన్న అవగాహనేలా వస్తుందనుకుంది దుర్గ!    

పద్మ మొహం నలతగా ఉంది. సన్నగా వణుకుతుంది కూడా.

“ఏటమ్మా?జొరం గానీ ఒచ్చిందా?”

“ఔను దుర్గా! రాత్రి ప్రయాణం, అలసట, పైగా విపరీతమైన చలి గాలి కదా! నేను పడుకుంటాను. నువ్వు పని చేసుకుని వెళ్ళు”

పద్మ చలి జ్వరంతో రగ్గు కప్పుకుని వణికిపోతోంది. దుర్గ విష్ణువర్ధన్ కి విషయం చెప్పిన అరగంటకు చుట్టం చూపుకన్నట్టు వెళ్ళాడు.

“టాబ్లెట్ ఏమైనా వేస్కోపోయావా? ఆ సొరుగులోనే ఉంది కదా!” అన్నాడు రెండడుగుల దూరం నుంచే.

“అమ్మ గారేమీ తినలేదనుకుంటానయ్యగారూ! ఏడిగా పాలు కాసిత్తాను” అని హడావుడిగా వంటిoట్లోకెళ్ళబోయింది దుర్గ.

“ఆగు దుర్గా! ఆమే కాచుకుoటుందిలే! నువ్వు నీ పని చూస్కో చాలు!” చికాకు ప్రదర్శిస్తూ బుజ్జి ని పిలవబోయాడు విష్ణు.

“పని సేతకాని పిల్లెట్టిన టీ అయినా తాగుతారు గానీ, మాలాటి తక్కువ జాతోళ్ళు ఎట్టిన కాపీలు, టీలు, పాలు ఎందుకు తాగుతారండీ మీరు? మీరు ఒండుకుని తిన్న కంచాలు, సామాలు కడగతాకి పనికొత్తాం గానీ, కడిగిన గిన్నెలు అంటుకోటాకి పనికిరాం! పక్కనున్న సొరుగులోంచి మాత్రలు తీసివ్వలేని మొగుడికి సేవసేసి జొరం తెచ్చుకున్న పెళ్ళాం!! బా సరిపోయేరు ఇద్దరికిద్దరూనీ!ఛీ! మళ్ళీ ఈ గుమ్మం తొక్కితే మీ ఎడం కాలి సొప్పిచ్చుక్కొట్టండి!!”

విష్ణువర్ధన్ కొయ్యబారిపోయాడు ఆమె మాటలకి!!!

దుర్గ వెనుతిరగగానే వాకిట్లో రాజు కనబడ్డాడు రెండు కర్రల మధ్యలో.

“ఏటి రాజూ?ఇలగొచ్చావేటీ?” కంగారుగా అడిగిoది దుర్గ.

“ఆలెస్సమయింది కదా! ఇంకా రాలేదేటా అని యామలతమ్మ గారింట్లో, సీదేవమ్మ గారింట్లో సుసాను లేవు, ఇoక ఇక్కడికొచ్చాను” చమటలు కక్కుకుంటూ చెప్పాడు రాజు.

తన భార్య కోసం ఆందోళన పడుతూ నాలుగు కాళ్ళతో వచ్చిన రాజునే చూస్తున్నాడు విష్ణు.

ఓ కర్ర తీసేసి తన భుజం ఇచ్చి, రాజు నడుం పట్టుకుని నడిపించుకుంటూ వెళుతోంది దుర్గ...

జ్వరంతో వణుకుతున్న భార్యని రెండడుగులు ముందుకేసి నుదురు పట్టుకుని చూడ్డానికి బద్దకించిన విష్ణు తొలిసారి ఆలోచించడం మొదలు పెట్టాడు...‘అవిటిపెనివిటి’ ఎవరా అని!!       

                                      **********************

                                                                                      -మానస ఎండ్లూరి

                                                                             March, 2016 ‘మాతృక’ మాస పత్రిక

https://www.facebook.com/manasa.evangeline.9/posts/741525995984532

  

Read More

అర్ధజీవి

ఈ మధ్య కాస్త ఒళ్ళు చేశాను.

దానికి కారణాలు చాలా ఉన్నాయి. అందులో ప్రధమమైనది పనిమనిషిని పెట్టుకోవడం!

లేకపోతే?శ్రీపాద వారి కథలు చదువుదామంటే అంట్లు గుర్రున చూస్తుంటాయి!విశ్వనాథ గారి రచనలు తిరగేద్దామంటే వంట ఠoగున గంట కొడుతుంది!తిలక్ తో ఊరి చివరి దాకా వెళ్ళొద్దామంటే గంపెడు బట్టలు బిక్కుబిక్కుమంటుంటాయి!పోనీ తాపీగా ధర్మారావు గారిని పలకరిద్దామంటే, ఊడవమని నా ఇల్లు చీపురు కట్ట తిరగేస్తుంది!

అందుకే, బరువు నేను తీస్కోని బాధ్యతలు పనమ్మాయికిచ్చాను. కానీ ఎక్కడా!? రెండు నెలలు చేసిందో లేదో జీతం పెంచమనీ, కొత్త చీర కొనివ్వమనీ నానా హైరానా చేసింది!చేస్తే చేసింది.పనిమానేసి వెళ్ళిపోయింది!మళ్ళీ కథలు కంచికి, బాధ్యతలు నెత్తి మీదకి, బరువు గాల్లోకి! నా భర్తకి ఈ తేడాలేవీ కనబడవు!రుచులకు వంకలు పెడుతూ టిఫిన్ చేసి ఆఫీస్ కి వెళ్ళడం తప్ప ఏ పాపం పుణ్యం ఎరుగడు!

ఒళ్ళు పెరిగాక ఓట్స్ తినడం ప్రారంభించాను!

‘ఎంత తక్కువ తిన్నా, కూర్చుని చదవడం, రాయడం మాత్రమే చేస్తుంటే ఒళ్ళు పెరక్క ఏమౌతుంది!?’ మనసులో ఏమీ దాచుకోకుండా నిష్కపటంగా అన్న నా భర్త మాటకి లోబడి కథలు రాయడం కాస్త పక్కన పెట్టాను, గదులు ఊడ్చి, తడి గుడ్డ పెట్టడానికి!సరిగ్గా అప్పుడే వాకిట్లో ఓ దేవదూత ప్రత్యక్షమైంది! ఆమె పేరు నాగమణి అని తెలిసింది అడిగాక.

‘రెండు వేలు!’ అనగానే పనిదూత పోయి దగాకోరు వెలిసింది!

“ఏవమ్మా? ఇంత అన్యాయంగా అడుగుతారు? ఉన్నది నాలుగు గదులు, ఇద్దరు మనుషులు!అంట్లు,బట్టలు, గదులూడ్చి తడిగుడ్డ పెట్టడానికి రెండు వేలా?” గట్టిగా అడిగాను.

ఆమె ముఖంలో ఏ భావనా లేదు. కేవలం నిర్లిప్తత అలుముకుంది. పీలగా, మొహం పీక్కుపోయి, కళ్ళు నిర్జీవంగా, బేల చూపులు, ఎముకలు బయటపడి ఉంది ఆమె శరీరం. ఏదో కష్టాల్లో ఉన్నట్టు తెలుస్తూనే ఉంది. కానీ ఆమె చీరకున్న పట్టంచు మాత్రం ఆశాజ్యోతిలా వెలుగుతోంది!

‘బతికి చెడైనా అయ్యుండాలి లేదా ఎవరో ఆ చీర ఇచ్చుండాలి! అయినా ఈ మధ్య పనిమనుషులు నెట్ చీరలు లేందే బయటకి రావడం లేదు.వాళ్ళూ బానే సంపాదిస్తున్నారు!’ అనుకున్నాను మనసులో.

“ఎంతిస్తారండీ?”

ఆ మాటలో యాసలేదు!మెళ్ళో తాడు లేదు, చేతులకు రెండు మట్టి గాజులు, ఖాళీ నుదురు, చెవులకి, ముక్కుకి రంధ్రాలు తప్ప లోహాలు లేవు! చర్చికెళుతుందేమో అనుకున్నాను. ఆ విషయం వెంటనే అడక్కుండా ఉండనూ లేను!

“దేవుడ్ని నమ్ముకున్నావా?”

మళ్ళీ సమాధానం లేదు! ఆమె మౌనానికి కారణాలూ, ఆమె కష్టాలూ నష్టాలూ నాకెందుకూ?

ఆ మౌనాన్నే అదనుగా తీసుకుని వెయ్యి రూపాయలకి రమ్మన్నాను. బేరాలు చేయడం రాదో ఏమో! మారు మాట్లాడకుండా రేపట్నుంచీ వస్తానంది!

పనిమనిషికి రెండు వేలివ్వలేని పరిస్థితి కాదు గానీ వాళ్ళడిగినంతా ఇవ్వకూడదు కదా! అసలు రేటుకి ఐదారొందలు ఎక్కువేసి అడుగుతారు!మనం బెరమాడాలి!అదేగా ఏళ్ళ తరబడి నడుస్తున్న ఆచారం!

మరుసటి రోజు నుండీ నాగమణి పనిలోకొస్తుంది.

మాటా పలకరింపు లేకుండా మొహమాటంగా ఇల్లూడ్చి పాత్రలు తోమి బట్టలుతికి చెప్పకపోయినా సాయంత్రం పూట ఉతికిన బట్టలు మడత పెట్టి ఒద్దిగ్గా పని చేసుకుని వెళ్తుంది. అప్పుడప్పుడు మిగిలిన ఇడ్లీలు, దోశెలు, అన్నం, కూరలు ఇస్తున్నాను. అవి మాత్రం వద్దనకుండా పట్టుకెళుతుంది. నేనిచ్చేవి కూడా కేవలం మేం తిననివేలే!

పాత పనిమనిషి చక చకా పనులు చేస్తూ లొడలొడా కబుర్లు చెప్పేది. వాళ్ల కుటుంబ రాజకీయాలు, బకాయిలు, మొగుడి రంకు వేషాలు, ఇంకా ఏవేవో చెప్పేది. అంతా చెప్పి ఓ పది వేలు అప్పడుగుతుందేమోనని  నాకు ఓ పక్క కంగారుగా ఉండేది!కానీ ఈ మణి ఒక్క మాటా మాట్లాడదు. ఈమెనీ కదిలిస్తే కష్టాలన్నీ ఏకరువు పెట్టి ఎక్కడ అప్పడుగుతదో అని చిన్న భయం లోలోపల!

 ఏదేమైనా నేను మటుకు ఇప్పుడు సంతోషంగా చీపురు పడేసి కలం పట్టుకున్నాను. చాట వదిలేసి పుస్తకం తీసుకున్నాను. మొన్న రాస్తూ వదిలేసిన ఓ కథ పూర్తి చేసే పనిలో పడ్డాను. కథ ముగింపుకి దగ్గరలో ఉన్నా, సమయం మించిపోతున్నా మణి ఇంకా రాలేదు. గంటన్నర ఆలస్యంగా వచ్చింది.

“ఏం మణి? ఇంత ఆలస్యం ఐతే ఎలా?పనులన్నీ అలాగే నిలిచిపోయాయి!”ఆమె ఆలస్యం వల్ల కొంపలంటుకుపోవని నాకూ తెలుసు, ఆమెకీ తెలుసు!

మౌనంగా వెళ్లి అంట్లు తోమడం మొదలు పెట్టింది. పడగ్గదిలో నేను కథ రాస్తూ తిని వదిలిపెట్టిన ఓట్స్ గిన్నె వేశాను తోమడానికి.

అప్పడిగే వాడికి ఒకే దారుంటే ఇవ్వనని తప్పించుకు తిరిగే వాడికి వంద దార్లుoటాయి! ఆ ధైర్యంతో మణి కుటుంబ విషయాలు అడిగాను. అంతే తప్ప నలతగా ఉన్న ఆమె మొహం చూసి ‘ఒంట్లో బాలేదా?’ అని మాత్రం అడగలేదు! ‘అవునండీ రేపు రాను!’ అని రెండ్రోజులు పని మానేస్తుందేమోనని!

“నేనూ, నా ముగ్గురు కూతుళ్ళు ఉంటామండీ.ఈ ఊరొచ్చి నెల రోజులౌతుందండీ” గదులూడుస్తూ చెప్పింది మణి.

“మరి మీ ఆయన..?”

“లేరండి” కచ్చిగా కసిగా కోపంగా చెప్పింది.

అంటే ఆమె నిరాడంబర ఆహార్యానికి కారణం దేవుడు కాదు, ఆమె మొగుడు! కుతూహలానికి ఆడా మగా తేడాలుండవుగా! వెంటనే అడిగేశాను.

“ఎక్కడికెళ్ళాడు?”

మొదటి సారి ఓ పనిమనిషి తన భర్తని ‘రు’ అని సంబోధించడం విన్నానని నా అమర్యాద అలవాటుని నేనెలా మార్చుకుంటాను? అతన్నీ ‘రు’ అనీ నా మొగుడ్నీ ‘రు’ అంటే! తేడా ఉండొద్దూ...!? అంటే ఎదురింటి ఆయన్ని కూడా నేను ‘రు’ అని పిలిచినంత మాత్రాన ఆయనా, నా మొగుడూ ఒకటే కాదనుకోండి!

“చచ్చిపోయారండీ” ఊడ్చిన చెత్త బుట్టలోకి ఎత్తి పోస్తూ చెప్పింది.

‘తాగి తాగి చచ్చుంటాడు వెధవ!పెళ్ళాం పిల్లల్ని బాధపెట్టడమే వీళ్ళ పని!’ అనుకుని

“ఎలా?” అని అడిగాను సిగ్గులేకుండా.

“అప్పులెక్కువయ్యాయండీ, వరి పంట వరదలో మునిగిపోయింది.”

నేను అనుకున్న మాటలు మళ్ళీ గుర్తు చేసుకుంటే పశ్చాత్తాప్పడి, మనసు బరువెక్కుతుంది, మనిషినని గుర్తొస్తుంది! ఎందుకొచ్చిందని, ఇవ్వాళ చేసిన నా ప్రియాతి ప్రియమైన గుత్తి వంకాయ కూరను తలచుకున్నాను. ఎప్పుడెప్పుడు మణి వెళుతుందా వేడి వేడి అన్నంలో గుత్తొంకాయ వేస్కొని లాగించేద్దామా అని మనసు ఉవ్విళ్ళూరితే, నోరు నీళ్ళూరుతోంది!

‘గుత్తి వంకాయ కూరోయి బావా...కోరి వండినానోయి బావా

కూరలోపల నా వలపంత బావా కూరి పెట్టి నానోయి బావా...’

బసవరాజు అప్పారావు గారి పాట పాడుకుంటుండగా ఏదో గుర్తుకు రావాలన్న విషయం గుర్తొచ్చింది! అదేంటి...ఆ! ‘నా బావ కాని మొగుడు ఈ పాటికి భోజనం ముగించి నాకు ఫోన్ చేయలే!’ అనుకుంటుండగానే ఫోన్ చేశాడు...

“ఏంటి!కూర బావుందా?” వయ్యారాలుపోతూ అడిగాను.

“ముందు ఒట్టి వంకాయల్ని వేయించేసి తరువాత  మసాలా కలిపి వండేశావు కదూ!?”

ఏదో క్రిమినల్ ని పట్టుకున్న సిఐడి లా ప్రశ్నించాడు!

“మరి ముందే అడిగాను కదా! ఎలా చెయ్యాలి అని!”

“వంకాయలు కొశాక, పల్లీలు, నువ్వులు, మాసాలు వగైరా అన్నీ వేయించి, నూరి, కాయల్లో కూరి, అప్పుడు నూనెలో వేయించాలి! ముందెవడూ వంకాయల్ని వేయించడు!”

“ఆ మాటేదో అడిగినప్పుడే ఏడవాలి!”

“ఏడిశావ్! అందుకే మా అమ్మనడగమంటాను!”

“ఎలా ఉన్నా నోర్మూసుకుని తింటానoడీ...రుచుల మీద ఆసక్తి లేదన్నావనే కదా పెళ్లి చేసుకున్నాను!!”    

 “ఇప్పుడు నోర్మూసుకునేగా తిన్నాను!వదిలేయ లేదు కదా!”

“వంకలు పెట్టకుండా ఎపుడు తిన్నావనీ?ఉంటాను!”

వంటకి రుచున్నా లేకున్నా మా మాటల్లో మాత్రం ఆప్యాయతలుండవ్!వాడి ఖర్మ!ఎంత బాగా చేసినా చచ్చు నాలుక్కి రుచులేం తెలుస్తాయి?!

పనికిమాలిన ఆలోచనలు వదిలిపెడుతూ టీవీ ముందు కూర్చున్నాను.

‘ప్రియుడితో కలిసి ఏడేళ్ళ కొడుకుని కిరాతకంగా హత్య చేసిన తల్లి’ వార్త చూసి గుండె పగిలిoది!

ఇటువంటి తల్లుల వార్తలు చూడడం ఇది మొదటి సారి కాదు!ఆ తల్లిని పచ్చి బూతులు తిట్టుకోడం, ఆ చనిపోయిన పిల్లాడ్నో, పిల్లనో మనసులోతుల్లోంచి జాలి పడ్డం కూడా మొదటి సారి కాదు!

అసలు ఆ పసిప్రాణం ఆ మరణబాధను చివరి నిమిషంలో ఎలా భరించిందోనని వీలైనన్ని రకాలుగా ఊహించుకుని, గుండె బరువు చేసుకుని, కళ్ళల్లో నీళ్ళు నింపుకుని దిగ్భ్రాంతిలో ఉండగా “ఆoటీ!” అనే కొత్త పిలుపుకి ఉలిక్కిపడి గుమ్మంలోకి చూశాను.

తొమ్మిది, పదేళ్ళ పిల్ల నిలబడి ఉంది. బక్క చిక్కి, చింపిరి జుట్టుతో మాసిన గౌనుతో ముఖం లోపలికి పెట్టి

“మా అమ్మొచ్చిందా ఆంటీ గారూ?” అంది.

పుట్టి బుద్ధి ఎరిగిన్నాటి నుంచీ నన్నెవరూ ‘ఆంటీ’ అని పిలవలేదు!! ఎక్కడ్నుంచూడి పడిందీ పిల్ల??నన్ను ఆంటీ అని పిలిచి నాకు పెళ్ళైoదీ, నేనిక ‘స్త్రీ’ ని అని గుర్తు చేయడానికే వచ్చిందనిపించింది నాకు!

‘లోపల బట్టలుతుకుతుంద’ని చెప్పాను.లోపలికి రాకుండా బయట నుంచే అరుస్తోంది...

“అమ్మా! ఏమీ పెట్టకుండా వచ్చేశావేంటి?చెల్లి స్కూల్ కెళ్ళలేదు.ఆకలితో పడుకుంది.”

ఆ మాటలు నా చెవులు వింటున్నాయి...మెదడు అందుకుంటే పర్వాలేదు.మనసు స్పందిస్తేనే కష్టం! మణికి వయసూ తెలివీ ఉన్నాయి కాబట్టి నా ముందు వారి పేదరికం బయట పడడం నామోషీగా అనిపించింది ఆమెకు!

“చెల్లినొదిలేసి వచ్చేశావా? ఇంటికెళ్ళు!వచ్చేస్తున్నాను కొంచెం సేపట్లో అయిపోద్ది పని!” బయటకొచ్చి చెప్పింది మణి.

“ఆకలేసేస్తుంది!ఏదోకటి పెట్టు...!”

నా గుండె ద్రవిస్తున్నా ముఖం గంభీరంగా ఉంది. మధ్యాహ్నం ఒంటిగంటన్నర కావొస్తోంది!ఓట్స్ లాంటి తేలికపాటి తిండి తిని ఇంకా భోజనం చేయలేదని నాకు తెలియకుండా ఇందాకటి నుంచీ నా మీద నేనే జాలిపడిపోతున్నాను!ఈ పిల్లలు రాత్రనగా తిని ఇప్పటి దాకా తిండీ తిప్పలు లేకుండా ఎలా ఉండగలుగుతున్నారు?

దారిద్య్రం ఉండనిస్తుంది!!

“రాత్రి కూడా ఒక ఇడ్లీయే పెట్టావ్!ఐదు రూపాయలివ్వి ఏదైనా కొనుక్కుంటా!”

నేనిచ్చిన మూడు ఇడ్లీలు రాత్రి తలోకటి తిన్నరన్నమాట!అంటే మణి నిన్నటి నుంచీ ఏమీ తినలేదు!

ఆ పిల్ల ఆకలి పలుకులు నా కడుపులో పేగుల్ని మెలిపెడుతున్నాయి...ఇవ్వడానికి కూడా ఏమీ లేవు!రాత్రి అన్నం గానీ పొద్దుటి ఇడ్లీలు గానీ!పోనీ ఓ పది రూపాయలిద్దామంటే రోజూ అలవాటైపోతుందని అదో భయం!

ఇక్కడ కాకపొతే ఆమె పని చేసే వేరే ఇళ్ళల్లో తినడానికి ఏదోకటి పెడతార్లే అనుకున్నాను రాత్రి! వాళ్ళూ అలాగే అనుకున్నారేమో!

ఊరికే అన్నారా గుర్రం జాషువా గారు! ‘పేదరికం పెద్ద వింత విశ్వవిద్యాలయం, అందులో లజ్జ కనబడ’దనీ!లజ్జ ఉండనిది పేద వారికే కాదు. నాలాంటి పిసినారులకు కూడా!ఏ మాత్రం సిగ్గు పడకుండా ఉన్నవి దాచి పెట్టుకుని ఒట్టి చేతులు చూపించడంలో మేం ఆరి తేరిన వాళ్ళం!!

ఆ పిల్ల గౌను మాసిందని గమనించాను గానీ దాని ఎండుకుపోయిన డొక్కల్ని చూడలేకపోయాను!చింపిరి జుట్టుని చూశాను గానీ లోతు కళ్ళని పసిగట్టలేకపోయాను.

“నువ్వెళ్ళు!నేనొచ్చేస్తాను!” అని లోపలికొచ్చింది మణి.

పిల్ల గుమ్మం బైటే నిలబడి ఉంది. అది ఎదురు చూసేది అమ్మ కోసం కాదు అన్నం కోసం!

ఆ పిల్ల రాకపోయ్యుంటే రెండో ఆలోచన లేకుండా ఖాళీ చేతుల్తో పంపేదాన్ని మణిని. కానీ రెండు నిమిషాల్లో పని ముగించుకుని వెళ్ళిపోయే మణికీ ఆమె ముగ్గురు పిల్లలకి తినడానికీ ఏం ఇవ్వాలి?ఉన్నదల్లా అన్నం, గుత్తొంకాయ కూర!

కొడుకు పీక కోసి చంపిన తల్లినీ,ఆమె ప్రియుడ్నీ, పసిపిల్లోడి శవాన్నీ పదే పదే పోటీలు పడి చూపిస్తున్నాయి ప్రసార మాధ్యమాలు! శవాన్ని తెరపై చూసి కళ్ళ నిండా నీళ్ళు పెట్టుకున్న నేను, రెండడుగుల దూరంలో ఆకలికి ఏడుస్తున్న పిల్లను చూసి ఎన్ని విధాలుగా ఆమె ఆకలి తీర్చకుండా వెనుకంజ వేయాలా అని ఆలోచిస్తున్నాను!

ఆకలికి ఏడుస్తున్న పిల్ల బతికే ఉంది!స్వార్ధంతో ఉన్న నేనే పది రూపాయలివ్వడానికీ ఆలోచించిన క్షణంలోనే చచ్చిపోయాను!! ఇష్టపడి చేసుకున్న గుత్తి వంకాయ కూర మీద ప్రేమను పెంచుకుని వాళ్ళకివ్వడానికి సంశయించినప్పుడే మనిషిగా మరుగున పడ్డాను!తండ్రి లేని పిల్లలని తెలిసీ కనీసం ఎంగిలి చేయి కూడా విదల్చలేక పోతున్నాను!నాకు అన్నం పెట్టిన రైతు బిడ్డలకే అన్నం పెట్టాలా వద్దా అన్న మీమాంసలో పడ్డప్పుడే నేను నీచురాలినయ్యాను!

నేనా ఒక రచయిత్రిని? నేనా ఇన్ని పుస్తకాలు చదివి మేధావిలా ప్రముఖులతో ఫోటోలు దిగి పత్రికల్లో వచ్చేది?! నేనా అనర్గళంగా ఆకలిపోరాటాల గురించి అరపూట సేపు గొంతు చించుకుని వేదికపై మాట్లాడింది? అయితే మాత్రం..?రచయితలకు స్వార్ధాలు, పిసినారితనాలు ఉండవా ఏంటి!రచన వేరు జీవితం వేరు!!కానీ...ఆ అమ్మాయి ఆకలి చూపులు నా పిసినారి నరాల్ని నిద్రలేపుతున్నాయి!

జీవితంలో ఎన్ని కోట్ల కోళ్ళు, లక్షల రొయ్యలూ  తిన్నా, జ్వరం వచ్చినప్పుడు తినకూడని ఆ ఒక్క కోడి కూర ఊరించినంతగా ఏ పులస కూరా ఊరించదు కదా!

వారానికోసారి గుత్తొంకాయ వండుకునే స్థితి గల నేను ఏదో ఈ రోజు మాత్రమే అరుదైన అవకాశం వచ్చినట్టు హైరానా పడిపోడం నా లోభి బుద్ధికి పరాకాష్ట!వంకాయ తొడిమ పట్టుకుని అమాంతం నోట్లో వేసుకుని తినడం నాకో అభిరుచి.కానీ వాళ్ళకది ఓ పూట ప్రాణం నిలబెడుతుంది!

గొప్ప వాడి గంజి నీళ్ళే కదా ఓట్స్ అంటే!రెండో పూటా ఓట్సే తింటే ఎవడన్నా నన్నిప్పుడు కొరడా దెబ్బలు కొడతాడా!?

వెంటనే లేచి అన్నం, గుత్తొంకాయ కూర డబ్బాలో సర్ది మణికిచ్చాను. ఓట్స్ ఒక గిన్నెలో వేసి పాలు పొయ్యి మీద పెట్టాను.

బయటకెళ్ళిన మణి చేతిలోంచి డబ్బా లాక్కోబోయింది కూతురు. దాని చేతి మీద చిన్న దెబ్బ వేసింది మణి.

“మొత్తం నేనే తినేస్తాను!”

“తప్పు!చెల్లికీ, అక్కకీ పెట్టాలి!”

ఆ మాటలు వింటూ సంతృప్తిగా ఓట్స్ కలుపుకుంటూ హాల్లోకొచ్చి కూర్చున్నాను.  

రోజూ కంటే ఈ వేళ ఓట్స్ మంచి సువాసన వెదజల్లుతున్నాయి! బహుశా అది నా మానవీయతా గర్వం వల్ల కాబోలు!స్పూన్ నోటి వరకూ తెచ్చుకొని వేడి వేడి ఓట్స్ ఊదుతున్నప్పుడు ఎందుకో ఆ సువాసన రాలేదు!

‘ఎందుకనా?’ అనుకుంటుoడగా నా మెదడు నా మనసుకేదో చెబుతోంది...

నేను అన్నం వండిందే ఇద్దరికి! అందులో సగం నా మొగుడికి పెట్టాక మిగతా సగం మణికిచ్చాను. ఒక్కరు తినే అన్నం నలుగురి కడుపులు నింపడానికిచ్చాను!

దుర్మార్గురాలిని!! రెండో పూటా ఓట్స్ తిని ఏదో వీర త్యాగం చేస్తున్నట్టు విర్రవీగాను కానీ నా అర్ధశాస్త్రం వాళ్ళ కడుపుల పరిణామాల్ని అంచనా వేయనివ్వలేదు! కాస్తాగమని చెప్పి ఓ పావు సేరు బియ్యమన్నా వండనివ్వలేదు!

నాలాంటి అర్ధజీవి జీవితంలో ఓ రోజు మరీ ఇంత అర్ధరహితంగా గడుస్తున్నందుకు నా జన్మ మీద నాకే సిగ్గనిపించింది.

స్పూన్ తిరిగి గిన్నెలోకి జారి పడింది!

బయటకెళ్ళి చూస్తే మణి ఆలోచనలతో నిండిపోయిన నా మనసు తప్ప ఆమె కనిపించలేదు!

                                                            ****************

                                                                                        -మానస ఎండ్లూరి

                                                         March, 2016  సాహిత్య ప్రస్థానం మాస పత్రిక 

       

http://prasthanam.com/node/721

      

Read More